Strade Bianche Achterhoek 2019

Stuurbordje is nu nog leesbaar 😊.

Sinds gistermiddag regent het, maar nu op zondagmorgen 29 september lijkt het droog te worden. Samen met mijn fiets- en triatlonmaatje Astrid sta ik ingeschreven voor deze gravelride. En inschrijven is meedoen zeggen we altijd!! Het is óók nog eens een nieuwe uitdaging voor ons. Om halfacht staat Astrid voor de deur. Here we go 🤔 Het evenement is in Lochem vanuit het openluchttheater, een hele bijzondere, knusse locatie. Tegen negenen parkeren we in een drijfnat weiland en intussen is het ook weer gaan regenen. Het wegfietsen naar de start is dus meteen al een uitdaging. In het openluchttheater staat een grote tent voor het ophalen van de nummerbordjes. We kunnen nog éven droog staan. Na de stuurbordjes afgehaald te hebben voor de 65 km eerst maar beginnen met koffie. We zien een tafel vol lekkers en koffie en schuiven aan. We krijgen een beker koffie en een heerlijk stuk kaneelcake van de plaatselijke bakker. Gratis voor niets!! Ja, want we blijken in de VIP-tent te staan 😊 Goed begin dus! Halftien fietsen we, in regenjack, lange fietsbroek en overschoenen, weg. Meteen al een mooi klimmetje door het bos over een redelijk droog pad. De route is gelukkig goed gepijld, dus geen getuur door een natte bril op een Garmin (die we niet hebben 🤣). Maar na het stukje bos komt het echte werk. Veel stroken met dikke blubber en stroeve zandpaden. Ik lees net op de blog van een deelnemer dat het wel mee viel. Ja, als je bij de 1e startgroep zit voor de lange afstand, maar niet als er al een paar honderd fietsers over- en doorheen gegaan zijn 😉. Gelukkig krijgen we ook stukjes asfalt en smalle onverharde fietspaadjes. Hier kunnen de benen even op adem komen en kunnen wij wat drinken. Intussen knarst het al lekker tussen onze kiezen en de ketting klinkt ook niet zo soepel meer. Op de open stukken merken we dat er een harde wind staat en zwiept de regen in je gezicht. Na 30 km zijn de benen al aardig moe en kijken we vol verlangen uit naar de verzorgingspost. Deze blijkt pas op 37 km te komen. Voordeel is dat we erna niet zoveel km’s meer voor(tussen) de kiezen krijgen. Wanneer we stoppen zijn de vermoeide benen meteen even vergeten. Wat een geweldige sfeer. Een groot zangkoor staat uitbundig te zingen. Eten en drinken is er in overvloed en je kunt zoveel nemen als je wilt. Wat een verzorging, echt top. De stemming zit er hier goed in en eigenlijk willen we hier niet meer weg. We zijn wel doornat, maar gelukkig nog niet koud, dus blijven we toch maar niet te lang hangen. Helemaal weer ‘bijna’ nieuw beginnen we aan de laatste 25 km. Nog wel bikkelen, maar met gelukkig iets kortere modderstroken. Die tikken nu in de laatste helft aardig aan. We zijn wel blij dat we op de MTB zijn, want met een gravelbike door de modder sturen lijkt ons toch wel een stuurmanskunst op zich. Ondanks de regen en het daardoor zware parcours, genieten we volop van de omgeving. Een heel ander landschap dan we gewend zijn. Licht glooiend, met kleine dorpjes. En soms waan je je zelfs in niemandsland. Wat een ruimte is er hier nog. In één van de laatste km’s krijgen we nog even een lange klim, die aanvoelt als de Amerongseberg 💪Bovenaan staat een schitterend huis waar je zo naar binnen lijkt te fietsen, maar waar we net voorlangs afbuigen voor de afdaling. Wat een uitzicht zullen de bewoners hiervan hebben. Dan een lange afdaling, waar we bijna alsnog in de modder lijken te belanden door het bijna wegglijden in de super gladde korte bochten! Niet dat het nog wat uitmaakt, want vies zijn we toch al. Maar meer omdat we tot nu toe op de fiets konden blijven zitten, ondanks de glibberpartijen (egootje)! Na een laatste strookje asfalt rijden we het openluchttheater weer in. Wat zien we er stoer uit en wat zijn onze benen moe. Het was wel een heftige vuurdoop voor ons, maar wat hebben we er van genoten. Ook bij de finish is het weer een groot feest en genieten we van een welverdiende hamburger en een alcoholvrij biertje, mét alweer gezellige muziek. Allemaal in de relaxte en gemoedelijke sfeer van de Achterhoek. Deze tocht is echt een aanrader. https://www.stradebiancheachterhoek.com/https://www.stradebiancheachterhoek.com/

Na afloop.

Geplaatst in Fietsen | 2 reacties

VrouwenTriatlon Beusichem 2019

Na de Kermistriatlon sta ik een week later samen met Astrid aan de start van de VrouwenTriatlon. Het weer is prima, zelfs een beetje warm al. De wisselpunten zijn op één plaats, dat is lekker overzichtelijk. Met kriebels in mijn buik begin ik aan het zwemonderdeel. Het is een stuk drukker in het water dan vorige week, waardoor veel deelnemers beginnen met schoolslag. Dat levert hier en een daar een schop en later een blauwe plek op. Maar na honderd meter is er ruimte. Ik zit al snel achteraan en kom dan ook als één van de laatste het strandje weer op. Pfff, dat hebben we gehad. Astrid zit intussen allang op de fiets. Zwemt een stukje sneller. De fietswissel gaat weer soepel. 20 km te gaan. De eerste km is het uitkijken voor de paaltjes en een scherpe bocht naar rechts. Maar dan volgen er 4 overzichtelijke rondes. Door de wind kom ik maar net op 28 gemiddeld, maar trap wel lekker rond. Wanneer we afslaan voor de wissel staat er weer een betonnen paaltje midden op het pad. Er wordt goed voor gewaarschuwd, maar de dame voor mij gaat er vol op. Gelukkig zie ik haar later wel finishen na het lopen. Het loopparcours zijn 4 rondjes om De Meent met een aardig klimmetje erin. In het 4e rondje voel je dat wel. Gelukkig staat er een drinkpost bij het ingaan van de volgende ronde, want het is behoorlijk warm geworden en je loopt ook nog eens beschut door de struiken. Na 5 km, in niet zo’n toptijd door het zwemmen, heb ik geen spijt als ik finish. Astrid is al ruim voor mij gefinisht. Zij heeft het goed gedaan voor een 1e keer.
Het blijft een leuke sport. En ook hier was de organisatie weer dik in orde. Nu toch maar het zwemmen weer op mijn trainingsprogramma zetten!!!!

Geplaatst in Hardloop blogs | Een reactie plaatsen

Toch weer een triatlonjaar!!

Maart 2019. Een hele winter niet gezwommen, dus ook niet ingeschreven voor een triatlon. Astrid, van Vélo Heuvelrug (fietsclub), gaat voor het eerst aan een 1/8 triatlon deelnemen, de Vrouwentriatlon in Beusichem op 23 juni 2019. Ga je ook mee vraagt ze! Wel dichtbij huis! Het gaat dan toch een beetje kriebelen.
Eerst maar weer eens gaan zwemmen. Dat gaat iets minder voorspoedig door een handblessure. Ik zie in een FB bericht dat er 16 juni een Kermistriatlon is in Beusichem. Dat is wel een mooie test. Beide evenementen worden op De Meent gehouden, dus meteen een parcoursverkenning, vooral wat betreft het zwemmen. Ingeschreven en er lekker op het fietsje er heen, 12 km en een pontje van huis. Het weer is prima, zelfs warm tijdens het lopen. Het sfeertje is meteen al leuk. Echt die van een kleinschalig evenement. De wisselpunten zijn op verschillende plaatsen, dus even goed organiseren wat waar neergelegd moet worden. Het 1e onderdeel zwemmen is 230 meter, maar voor mij het zwaarste onderdeel en ik ben blij als we het strandje weer oplopen. De wissel naar het fietsen gaat soepel en het fietsen zelf ook. 3 rondes met een totaal van 13,3 km. De wissel naar het lopen is bij het Dorpshuis en hier ligt gelukkig precies wat ik nodig heb voor het lopen van de 3,3 km. Het is wel wat warmer geworden, maar na 1 km staat er bovenaan de dijk al een drinkpost, waar ik dankbaar gebruik van maak. Met 1 ronde is het een leuk loopparcours. Overal staat er enthousiast publiek langs de kant. Echt een gezellig evenement. De finish is op de kermis, die inmiddels in volle gang is. Zo’n finish maak je toch niet vaak mee 🙂 Na een drankje en na-kletsen kan ik de fiets weer ophalen bij het Dorpshuis en zijn daar inmiddels ook de zwemspullen netjes op nummer neergelegd.
De organisatie was echt geweldig. Alles klopte en verliep soepel. Heel relaxt, maar top voor elkaar. Pluim voor de vrijwilligers. Volgend jaar weer!!!!! Kermistriatlon

Geplaatst in Hardloop blogs | Een reactie plaatsen

Gezellige feestdagen en een gezond en sportief 2019

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

1/8 Triatlon Woerden 2e Pinksterdag 2017

Na 8 weken niet lopen, vanwege een spierscheurtje in de diepe kuitspier, nog maar 3 weken tot aan de triatlon, dus spannend of ik mee kon doen in Woerden. Met rustig opbouwen en alleen focussen op het uitlopen van de 5 km kwam het vertrouwen. Ik durfde het wel aan.
12.00 uur: Al vroeg afgereisd naar Woerden om mijn startbescheiden op te halen en het wisselterrein eens op mijn gemak goed te bekijken. Deze is namelijk in de parkeergarage in het centrum van Woerden. Van daaruit is het nog wel een stukje lopen naar de Singel van Woerden voor het zwemonderdeel zie ik en dus ook weer terug naar de garage! Fiets- en loopparcours stonden duidelijk op de website. Het fietsonderdeel loopt van Woerden naar Kamerik en dat moeten we 2x afleggen. Het looponderdeel bestaat uit 2x een ronde om de singel en finishen op een gezellig pleintje. Leuk vooruitzicht 🙂
Tot 1e Pinksterdag is het water nog te warm om met een wetsuit te mogen zwemmen, maar vandaag mogen we zelf kiezen tussen het wet- en Tri-suit!! Curieus. Het water is toch echt nog lekker warm! Ik had me al ingesteld op het Tri-suit, dus niet meer twijfelen!
15.00 uur: De zwemstart is vanuit het water en we worden weggeschoten door een hard kanonschot. Beetje stroming, een harde wind en aardig wat golfjes zorgt ervoor dat menig deelnemer, waaronder deze matige zwemmer, er langer over doet dan normaal. Maar na 500 meter zwoegen zit het er toch weer op en klauteren we, via een steigeronderdeel, de singel weer uit. Daarna is het nog een paar 100 meter, op blote voeten over de klinkers, naar de wisselzone lopen. Na het wisselen moeten we, met de fiets aan de hand, nog een stuk door de parkeergarage lopen voordat we er op mogen springen en met een klimmetje eruit mochten fietsen. Aardig lange wisseltijden dus. Zo is iedere triatlon weer anders. Al snel zijn we de stad uit en fietsen, windje mee, via een mooi geasfalteerde weg naar Kamerik. Na 5 km krijgen we daar een krap keerpunt (bijna stilstand) en mogen tegen de wind in weer terug naar Woerden. Voordeel van een lange rechte weg is wel dat je veel je ligstuur kunt benutten. Na het ronden van de singel in Woerden nog 1x dit zelfde parcours en zit het fietsonderdeel er op. Het fietsen gaat me gelukkig goed af. Het fietsen op wattage afgelopen winter werpt zijn vruchten af. Weer terug in de parkeergarage moeten mijn ogen even wennen aan het duister, wel mijn fietsbril afgezet hoor 😉 Ik rijd ook bijna óver de afstapstreep heen, oei, dat kan je maar zo strafminuten opleveren! Weer een stukje met de fiets aan de hand lopen naar mijn wisselplaats en dan mag ik aan het laatste, het looponderdeel, beginnen. Wel een beetje spannend of ik dit goed doorkom. Met het zwemmen is gelukkig de zon gaan schijnen en nu met lopen is het dan ook al aardig warm, maar voor zo’n dag heerlijk weer.  De 1e ronde rustig gestart en het voelt gelukkig goed, dus in het zelfde tempo proberen door te gaan. Ik merk in de 2e ronde wel dat de duur er nog niet is, dus kost wel iets meer moeite. Maar na de finish voel ik me nog prima en ben ik ook dik tevreden met het resultaat en mijn 2e plaats bij de masters 60+.  Bedankt organisatie en vrijwilligers voor weer een mooie triatlondag.
Nu rustig weer proberen wat meer loopsnelheid te krijgen voor de triatlon in Veenendaal, eind augustus. En volgend weekend op naar een volgende uitdaging, Limburgs Mooiste 107 km en 1600 hoogtemeters 😉

Geplaatst in Triathlon-Duathlon | Een reactie plaatsen

Een baanclinic tijdens de Zesdaagse in Ahoy

De kerstdagen zijn al voorbij, maar er valt toch nog een verlaat kerstcadeautje in mijn mailbox van Loraine. Of ik met een clubje fietsvriendinnen van haar mee wil naar een baan clinic groepsfoto tijdens de Zesdaagse in Ahoy op 7 januari 2017. In mijn enthousiasme zeg ik meteen ja. En er daarna over na denken doe ik maar niet, want een beetje eng en spannend vind ik het wel!
Bijna leek het niet door te gaan. In de nacht naar die 7e ijzelde het verschrikkelijk en ‘s-morgens was het spekglad op de weg. Gelukkig is de weg bij ons vertrek om 12.30 uur weer goed begaanbaar en komen we ruim op tijd aan bij Ahoy.
Het Zesdaagse programma begint om 18.00 uur. Onze clinic zit hier een paar uur voor, van 15.00-16.00 uur, in een nog bijna lege Ahoy. Na ontvangst met koffie en thee is het omkleden en wordt er een fiets voor ieder van ons afgesteld. Zelf monteren we onze eigen pedalen erop. Een baanfiets is eigenlijk een uitgeklede, of niet aangeklede racefiets. Er zitten geen remmen op (help) en hij heeft een vast verzet, dus schakelen is er niet bij. Het is ook een doortrapper ofwel een fixie. Als ik diep in mijn geheugen graaf (60 jaar terug) heb ik ooit op zo’n fiets, maar dan heel klein, leren fietsen!! auto
Na uitgebreide instructies draaien we onze eerste rondjes over het grijze vlak, de in- en uitrijbaan. Daarna, door iets harder te trappen, een cirkeltje hoger, in het blauwe vlak en door nóg iets harder te trappen tussen de zwarte en rode lijnen. Dan minderen we weer snelheid en zakken af naar de grijze baan om te leren stoppen. In plaats van in je remmen te kunnen knijpen moet je iets tegendruk geven met je pedalen en daardoor duurt het wel zo’n ronde of twee voor je je aan de boarding kunt vastpakken en stil staat. Zo krijg je langzaam het gevoel hoe de fiets reageert, want dat is wel even wennen.
baanDe wielerbaan is verdeeld in verschillende gekleurde ringen waaraan je kunt zien waar je fietst qua hoogte. Naar boven kijkend krijg ik kippenvel van de steile hoogte (33 graden). Maar éénmaal achter onze voorrijder fietsend is dat zo weg. Ik zie alleen nog maar de baan onder me. Wanneer ik harder trap stuurt de fiets mij naar boven en trap ik minder hard dan daal ik vanzelf weer en val dus echt niet om 😉  Om hélemaal bovenin de baan te kunnen fietsen moet je een gemiddelde tussen de 35 en 40 km per uur hebben. Lijkt een hele opgave, maar op de baan is dat zelfs voor mij geen probleem 🙂 Zonder dat ik er erg in heb zie ik aan de reclameblokken dat ik al op het hoogste punt in de baan fiets. Wouw, dit is echt gaaf. Helaas hebben we maar een uur en dat vliegt om. Maar wel veel geleerd. Een nieuwe ervaring rijker, fris gedoucht en met nog een dosis adrenaline in het lijf mogen we bij de renners en hun entourage rondkijken. Een drukke bedoening op een kleine ruimte. Daarna genieten we nog van een mooi avondprogramma en alles daaromheen. Moe maar voldaan keren we laat in de avond weer huiswaarts. Wat een super dag hebben we gehad. Bedankt Loraine.

werkplaats dernies baanfietse

Geplaatst in Fietsen | 2 reacties

Wattbiken. Nooit te oud voor iets nieuws!

Altijd gezegd ‘ binnen trainen, niets voor mij!!’ Ik moet de wind om mijn neus voelen, dus buiten trainen in weer en wind. Maar sinds kort, na een introductietraining, het Wattbiken omarmt. Echt een mooie trainingsvorm, naast het MTB’n, voor de wintermaanden.

Foto: Harmen van der Pannen

Foto: Harmen van der Panne

Je werkt aan je vermogen en aan je techniek. Het trainen doe je in hartslagzones en op vermogen, dus op je eigen niveau. En onder begeleiding van goede trainers die oog hebben- en de tijd nemen voor iedere fietser. De training duurt 90 minuten en er zitten voldoende herstelmomenten in om dat goed vol te kunnen houden. De volgende ochtend kan ik ook gewoon de trap op- en aflopen. Pas bij mijn duurloopje voel ik dat er stevig getraind is 😉 Mijn andere activiteiten zijn er nu ook wat op aangepast. De dag ervoor even geen stevige heuvelloop en de dag erna een rustig kort loopje of soms zelfs niets!!  Heel blijven is belangrijker! En een béétje buiten trainen is het toch eigenlijk ook wel, want alle ramen en deuren staan lekker open. Soms heb ik zelfs net zulke koude voeten als tijdens het MTB’n 🙂 Voor mijn gevoel is deze training een meerwaarde om de draad in het voorjaar met de racefiets weer makkelijker op te pakken. Ik ben ook heel benieuwd waar dit mij in het triatlonseizoen 2017 gaat brengen! Het lopen toont geen progressie meer, maar het fietsen en zwemmen tot nu toe nog wel!
Dit moet je echt eens proberen. Voor informatie wat het allemaal behelsd kun je de site van ‘Fietsen op Wattage’ raadplegen.

 

Geplaatst in Fietsen, Triathlon-Duathlon | Een reactie plaatsen