Rondje Drenthe op de fiets 2022

Dag 1 – 125 km Staphorst-Groningen.

Na veel oponthoud door de boerenprotesten op de snelweg, komen we aan in Staphorst. Na de koffie gaat Paul zijn weg en stap ik op de fiets.
Het is 5 km naar Meppel waar ik de route op kan pakken. Meppel is een sfeervol stadje met gezellige straatjes en grachten. Ook wel het Mokum van het Noorden genoemd. Ik ga daar eerst langs de bakker, want mijn brood voor vandaag ligt nog in de auto. De stad uitfietsend kom ik al snel in het veengebied met dorpen als Kolderveen en Nijeveen. Tot het brinkdorp Havelte, want daar veranderd het landschap in heidevelden. Hier vind je ook de 2 bekende hunebedden. Over het Holtingerveld fietstend kom ik in Vledder. Een dorpje met veel voorzieningen. Dus ook koffie met een roombroodje voor de fietser. De veendorpjes zijn weer anders dan de dorpjes in het heide gebied, net als het landschap. Heidevelden, zandverstuivingen en veengebieden wisselen elkaar vaak af vandaag, net als het weer! Dan weer zon en dan weer een buitje. De bekende dorpen Frederiksoord en Wilhelminaoord, voormalige veenkoloniën, zitten vandaag ook in de route. Wanneer je er over gelezen hebt fiets je er anders doorheen. Na deze dorpen ga ik een paar kilometer over bloeiende heidevelden en een stukje door het bos. Hier kom ik langs een schitterend ven in het Vledderveld. Aan de rand van het ven staat een picknicktafel. Te mooi om deze voorbij te fietsen. Ik maak er dan ook een korte stop om, in een waterig zonnetje, wat te eten en te drinken met uitzicht te over het ven. Niet te lang, want er komt weer een zwarte lucht aan. Richting Zorgvliet mag ik genieten van de route door het mooie DrentsFriese Wold. Aan dit gebied heb ik mooie herinneringen over gehouden van een aantal gelopen marathons vanuit Diever. Via het Fochteloërveen fiets ik weer naar één van de Koloniën van de Maatschappij van Weldadigheid, het dorp Veenhuizen. Historie van arm Nederland. Veel over gelezen, maar na het gezien te hebben lees ik er in de tent nog eens in het kort over. Een aanrader is ook om het boek van Suzanne Jansen ‘Het Pauperparadijs’ eens te lezen. Eén van de gebouwen, welke later de functie van gevangenis heeft gekregen, kun je bezoeken en hier stap ik dan ook even af. Na dit bezoek fiets ik langzaam door het dorp. Hier zie je een geschiedenis aan je voorbij trekken. Statige lanen met grote huizen, welke vaak een spreuk op de gevel hebben staan, zoals ‘Kennis Maakt Macht’, Orde En Tucht’, en ‘Werk En Bid’. Dit dorp, gesticht uit liefdadigheid, heeft een lange geschiedenis. Van weeshuizen, tot huizen voor weduwen, zwervers en alcoholisten. De mensen een vak laten leren en vooral ook leren lezen en schrijven was een onderdeel hiervan. Na al die indrukken fiets ik daarna over een saai, lang stuk, met veel wind tegen. Maar mijmerend over het voorgaande is dat niet erg. In Leek maar weer even een stop gemaakt. De inwendige mens wil ook wat na al die km’s! Het Leekstermeer en de Onlanden liggen er mooi bij in het zonnetje. Vanaf hier ga ik even van de route af voor een uitstapje naar Groningen.
De laatste km’s van vandaag gaan, via mooie fietspaden, door een nat gebied van meren en sloten naar de Camping in het Stadspark van Groningen. Ik wordt hier gastvrij ontvangen. Op het trekkersveldje, met picknicktafel, zet ik mijn tentje neer. Naast mij staat een Engelsman die de route via het boekje fietst. Niet de makkelijkste manier begrijp ik. Het is een drukke, maar rustige camping. Nergens geluid van een radio of TV. Hij ligt iets van de route af, maar is een aanrader. Het plan was om in de binnenstad, 3 km vanaf hier, iets te gaan eten. Er is hier echter ook een restaurantje en ik vind het wel genoeg voor vandaag, dus strijk ik neer op het terras. Geen verkeerde keuze. Heerlijk gegeten en gezellig gekletst met andere fietsers. Om 22.00 uur kruip ik moe, maar voldaan in mijn slaapzak.
Het was een lange, maar mooie dag.

|Dag 2 – 116 km Groningen-Klazinaveen.

Het was héél rustige vannacht, en dat voor een stadscamping. Wel een koude nacht, te koud voor mijn zomerslaapzak, maar met een trainingsbroek en een thermoshirt aan, toch heerlijk geslapen. Vanmorgen druilde het wat, dus een natte tent ingepakt. Eerst maar naar het centrum gefietst en bij de supermarkt ontbijt gekocht. Yoghurt, broodje en vers geperst sinaasappelsap, welke ik meteen onder een afdak genuttigd heb. Dus vol brandstof aan de 2e dag begonnen. De route kan ik buiten Groningen weer oppakken richting Eelderwolde. Het miezert nog, maar de route is mooi genoeg om er niet op te letten, ondanks een verdwaal stukje door het park aan het meer. Via Mid- en Zuidlaren fiets ik na ruim 50 km Gasselte binnen. Ik zie meteen links op het pleintje Fietscafé Klasbak, dus een goed moment voor de eerste koffiestop. Échte fietskoffie en een gemoedelijk sfeer. Je wilt er eigenlijk niet meer weg! Natuurlijk veel fietsers op het overdekte terras, wat leuke gesprekken opleverde. De wind is NW, dus de 1e helft van de dag is dat gunstig. Daarna is het een beetje keren en draaien, dus ook met de wind, opzij en tegen. In de middag komt het zonnetje door. Vandaag ook weer een afwisselend parcours, met lange, open stukken en hele verrassende mooie stukken met leuke paadjes en langs vaartjes en kanaaltjes. In het centrum van Klazienaveen kijk ik wat de dichtstbijzijnde camping is. Dat blijkt 4 km verderop te zijn. Eerst maar even boodschappen doen voor vanavond en morgenochtend voor ik verder fiets. Het is een kleine boeren camping waar ik ook weer gastvrij ontvangen wordt. Voor het eerst sta ik op kunstgras, want er zijn alleen camper- en caravan staanplaatsen. Ik krijg wel speciale haringen welke het kunstgras niet beschadigen. Aan de picknicktafel mijn avondmaalijd gegeten, met uitzicht op de jeu de boules baan. Het gaat er fanatiek aan toe. Een geheel andere camping dan afgelopen nacht. Hier gaan de TV’s om 19.00 uur aan, maar gelukkig om 23.00 uur weer uit, want ze staan niet echt zachtjes aan!!

Dag 3 – 112 km. Klazinaveen-Meppel.

Na het ontbijt is het alweer wat miezerig en een beet fris. Het regenjack doet goede diensten. Ik pak de route na 4 km weer op en fiets daarna de 1e km’s over het Barcherveen. Het wordt droger en met de opkomende zon in de nevel mooi ontwaken op de fiets. In Nieuw Schoonebeek word ik verrast, ik beland er midden in hun jaarlijkse dorpsfeest. Een optocht van praalwagens van meer dan 2 km schat ik. Je kunt aan de mooie wagens zien dat daar een jaar hard aan gewerkt is. Ook veel harde muziek en bier langs de kant. Er wordt me onderweg een paar keer een biertje aangeboden, maar om elf uur ‘s-ochtends is me dat toch te vroeg! Een schril contrast met de 1e km’s waar het doodstil was. Gelukkig buigt de route af en toe af over stille boeren wegen met uitzicht op de knikkende Ja-knikkers van de NAM. Net voordat het begint te regenen kom ik in Coevorden aan. Hier staat een grote kermis, maar gelukkig nog in de slaapmodus. Op het plein eerst bij de bakker mondvoorraad voor onderweg gekocht. Naast de bakker zit een Italiaanse ijssalon waar ook koffie geserveerd wordt. Geen terrasweer, maar binnen is het ook gezellig. Bij de espresso krijg ik een klein hoorntje met ijs erbij. Alles italiaanse kwaliteit. Een tweede koffie krijg ik door een vaste klant aangeboden waar ik mee aan de praat ben gekomen. Zoveel aardige mensen kom ik weer tegen, net als op mijn vorige tochten. Het is hier net Italië uit een film. Druk (Italiaans) kletsende vaders en rondrennende kinderen, welke moeiteloos overgaan van Italiaans naar Nederlands. IJssalon La Dulce, een aanrader.
Via Dalerpeel door een mooi natuurgebied naar Zuidwolde. Hier start officieel de route van Rondje Drenthe.
Het fietst vandaag lekker door. De wind is tegen, maar houd zich rustig, en ineens ben ik al in IJhorst. Ook hier vermijd de route de drukke doorgaande weg naar De Wijk. 2x steek ik de Reest over, dit riviertje is de scheiding tussen IJhorst en De Wijk. De Wijk is een gezellig dorp met veel voorzieningen. Hierna, via het dorp De Schiphorst, gaat de route door een mooi natuurgebied naar de  Hoogeveensche vaart, waarlangs ik Mepppel in fiets. Na nog een rondje door Meppel gefiets te hebben eindig ik de ronde op het station. Ik kijk terug op drie mooie dagen fietsen over asfalt, gravel, zand en véél klinkers.
*Wil je ook het rondje fietsen, bestel dan het boekje ‘Rondje Drenthe’ voor de routeinformatie en bezienswaardigheden via: info@drentsefietsers. Met dank aan Hetty en Erik Luppes.

Geplaatst in Fietsen | 1 reactie

Desmond Tutu

Een mooi en goed mens. Een mooie uitspraak om 2022 mee in te gaan.

Do your little bit of good where you are, it’s these little bits of good put together that overwhelm  the world.
Desmond Tutu

Geplaatst in Hardloop blogs | Een reactie plaatsen

Van Pieterburen naar de Pietersberg op de gravelbike.

Het Pieterpad fietsen stond al een tijdje op mijn lijstje. En dan het liefst van noord naar zuid. Logistiek leek het goed te doen. De fietskeuze viel op de gravelbike met minimale bepakking. Het traject loopt- over en soms langs het alom bekende Pieterpad voor wandelaars. Dus veel onverharde wegen. Het was nog even een gepuzzel om alles in een stuur- zadel- en frametas te krijgen. Dus niet wat neem ik mee, maar meer wat laat ik thuis! Uiteindelijk ging het tentje in de stuurtas, het luchtbedje en de tentharingen in de frametas en de slaapzak en kleding in de zadeltas. Slippers bovenop de zadeltas in een nylon rugzakje, wat ik ook voor boodschapjes aan  het eind van de dag kan gebruiken.

Etappe 1: Paul brengt mij ’s-morgens naar station Amersfoort. Vanaf daar is het met de trein naar Baflo een reistijd van twee uur. Vanuit Baflo is het dan nog 7,5 km fietsen naar Pieterburen, het startpunt van de route. Het is een gezellig plaatsje met wandelaars, fietsers, toeristen en terrasjes. Dus ik begin met een kopje koffie. Op het terras waar ik neergestreken ben zie ik een bekend gezicht. Het is DTC lid Ton Versteeg. De wereld is klein en Nederland zeker. Even gezellig gekletst en bij vertrek wilde hij ook wel even een foto van mij en mijn fiets maken bij  het startpunt van het Pieterpad. 
Het is inmiddels 11.30 uur wanneer ik op de fiets richting Winsum ga voor de 1e etappe. Winsum blijkt voorlopig het laatste dorpje met eet- en drinkvoorzieningen. Hierna worden de dorpjes schaarser en het landschap weidser. Het pad gaat door weilanden en langs vaarten, welke hier ‘het diep’ worden genoemd. Af en toe kom ik bepakte fietsers en wandelaars met rugzak tegen, vooral diegene die de zuid-noord route doen. Het is zomers weer, niet te warm en de wind heb ik vaak mee. Aan een picknicktafel, met uitzicht over het Oude Diepe, heb ik mijn eerste stop en eet ik een broodje. Hier zitten is genieten van het weidse niets van Noord Groningen met veel ruimte en mooie luchten. Maar met natter weer en wind tegen zal het vast een ander verhaal zijn. Na kilometers van stilte fiets ik de stad Groningen in. Een hele overgang. De route loopt dwars door de stad en doet mij aan Utrecht denken, met zijn singels en statige huizen. Na de gezellige reuring van de stad fiets ik dan ineens weer de rust in. De route gaat nu vaak over gravel- en zandpaden en langs meren, waaronder het mooie Paterswoldsemeer. En dan fiets je ineens Drenthe in. De overgang is groot. Zowel qua landschap, bouw, levendigheid en dialect. Via het mooie Balloërveld, een heideveld dat helaas nog niet in bloei staat, gaat het richting Rolde. Het is ook ineens niet meer zo vlak. Na Rolde maak ik een kleine zijstap naar het gezellige dorp Grollo voor het Cuby museum. Helaas, het is net gesloten, maar toch leuk om hier even te zijn en een reden om nog eens terug te komen. Hier vandaan fiets ik door het Elperstroomgebied naar Schoonoord, mijn einddoel voor vandaag. Het waren vandaag 117 mooie kilometers wanneer ik daar om zeven uur aankom. Het ligt iets buiten de route, maar heeft een  rustige camping aan de rand van het dorp en een supermarkt waar ik alvast broodjes, yoghurt en sap voor het ontbijt inkoop. Dan tentje opzetten, douchen en naar het dorp voor een hapje eten. Helaas, het enige eetcafé gaat om acht uur al dicht en ik kan niets meer bestellen! En zelfs de frietkraam ernaast heeft de boel al schoon! Het wordt het ingekochte ontbijt voor het avondeten, maar het is voldoende. Onze vroegere buren zijn hier onlangs gaan wonen en omdat het nog vroeg is kijk ik of ze thuis zijn. Ik heb geluk. En ze hebben koffie met dikke sneden krentenwegge. Dat gaat erin als koek. Zo wordt het een gezellige afsluiting van de 1e dag.

Etappe 2: Gisteravond werd ik ook uitgenodigd voor het ontbijt, wat ik niet afslagen heb. Dus een gezellige start en met een goed gevulde maag begin ik aan de 2e dag. Het belooft ook nog een warme dag te worden, dus alles zit mee. Hellendoorn is het doel voor vandaag. De route gaat nu glooiend door de bossen tot Sleen. Een levendig dorp met goede voorzieningen en een terras voor de 1e koffiestop. Bij de supermarkt meteen een halve liter vers geperste sinaasappel gekocht voor onderweg. Eten en drinken in één en naast water een goede aanvulling op het drinkregime, want de temperatuur loopt al aardig op. Vanaf Sleen gaat het richting Coevorden. Nu geen bossen maar veel mulle zandpaden. Hierbij passeer ik veel kleine vennetjes tot aan Hardenberg, waarna het een stukje langs de Overijsselsche Vecht gaat, met veel plezierbootjes en zwemmers. Ik krijg zin om er ook in te springen met die warmte, maar ik neem een koude cola in de schaduw onder een boom. De route gaat verder door het Vecht- en Beneden Regge gebied. Rustig fietsend geniet ik van het rivierenlandschap. Weer een afwisselend landschap vandaag. Langzaam gaat het nu over in een bos- en heide- en zandgebied, waaronder het Lemelerveld. Op de open zandvlaktes, waar de 30° goed voelbaar is, heb je door het glooiende landschap mooie uitzichten. In het open landschap voel je de warmte goed, met als voordeel dat je langzaam fietst, dus langer geniet. Wanneer de teller op 98 km staat begint de klim van de Lemelerberg, een stuwwal die 150000 jaar geleden is ontstaan toen gletsjers zand en grind voor zich uit duwden. De weg loopt rustig omhoog wat wel prettig is aan het einde van de dag. Op het hoogste punt nog even een stop voor de foto als herinnering voor de afdaling naar Lemel. Vanaf hier gaan de kilometers ineens snel en maak ik een zijstap naar Hellendoorn. Hellendoorn heeft een streekfunctie met diverse winkels en eetgelegenheden. Geleerd van gisteren sla ik ook nu weer eerst eten voor het ontbijt in. Bij de plaatselijke banketbakker trakteer ik mijzelf op koffie met een aardbeiengebakje. Na ruim 100 km fietsen smaakt dat extra lekker. Intussen zoek ik op internet naar een camping en zie er twee die dichtbij zijn. De eerste camping valt meteen af, want de receptie is dicht, dus ben ik niet meer welkom. De tweede optie is een natuurcamping. Hier ben ik welkom. Gelukkig heb ik al boodschappen gedaan, want het is 5 km terugfietsen. Ik wordt er ook nog eens hartelijk ontvangen met een kop thee. Na de tent opgezet te hebben douche ik de warme dag van mij af. Helaas is het kleine restaurantje op de camping al dicht. En om nu, na de 112 km van vandaag, weer 5 km naar Hellendoorn te fietsen, en weer terug, hebben de benen en ik geen trek meer in. Het al ingekochte ontbijt bied weer uitkomst. Gelukkig kan in nog wel broodjes bestellen voor morgenochtend. En ik kan weer terug kijken op de mooie route van vandaag.

Etappe 3: Gisternacht was het fris in mijn zomerslaapzak bij 8 graden, maar afgelopen nacht, met 17 graden, was het prima slapen. Bij het opstaan is het is al warm. Eerst de tent maar afbreken en alles weer in de tassen zien te krijgen en daarna pas douchen. In een rustig tempo fiets ik weer naar Hellendoorn. Bij de supermarkt 2 flesjes sinaasappelsap getapt, waarvan één meteen opgedronken. Bij de bakker nog wat inkopen gedaan en weer de route opgepakt. Via Nijverdal en de mooie Sallandse Heuvelrug naar Holten. Intussen is het al 28 °, dus rustig aan. Onderweg nogmaals bij een supermarkt vers sinaasappelsap getapt. Dat bevalt me goed. In de schaduw op een terras even genieten van een kop koffie met een puddingbroodje. Goed fietsvoer. Het loopt al snel op naar de 30°, dus ik plan even geen einddoel. Er wordt stormachtig weer voorspelt, dus het plan is wel om vandaag ergens de trein naar Driebergen te nemen. Nabij Holten verwacht ik de Holterberg tegen te komen, maar geen bord gezien. Wel veel klimwerk gehad, gelukkig merendeels onder de bomen, zo ook door het knusse dorpje Laren. Ik drink veel, maar heb het idee dat het vocht meteen weer verdampt. Het tempo ligt ook veel lager dan de afgelopen 2 dagen. Tot nu toe fiets ik door een bosrijk landschap, wat wel scheelt, net als het windje tegen. Een route met mooie gravelpaden en soms een mul zandpad. Eigenlijk wil ik toch de 100 km vandaag vol maken, maar dat lijkt me niet verstandig!!!  Net voor Vorden, waar mijn Garmin 33° aangeeft, neem ik het besluit om hier af te slaan naar Zutphen en de trein naar Driebergen te nemen. Op station Zutphen aangekomen zie ik dat er binnen 5 minuten een trein naar Arnhem gaat, waar ik over kan stappen op de trein naar Driebergen. Ik koop snel een digitaal kaartje voor de fiets. Zie zo snel geen lift, dus duw de fiets, via een te dun gootje, naar het perron. Terwijl ik met de fiets instap gaat het fluitje. Helaas, geen tijd om te reserveren voor de fiets. Na 5 kwartier sta ik op station Driebergen en fiets de laatste 10 km naar huis. Heerlijk na zo’n treinreis nog even de wind om je hoofd. Thuis word ik verwelkomt door Paul met een pot thee en ’s-avonds geniet ik van een ‘gewone’ warme maaltijd! Vandaag toch nog 70 mooie kilometers gehad en kan ik terug  kijken op drie mooie dagen. Ik kijk alweer uit naar het vervolg. De storm die ze voorspelt hadden schuift nog een dag op, maar komt dan in alle hevigheid, op 18 juni, over de Utrechtse Heuvelrug. Vooral veel inwoners van Leersum worden daar het slachtoffer van, met veel schade aan de huizen en een ravage in het er achter liggende bos.

Etappe 4: Half juli wil ik de tocht af gaan maken, maar in Limburg krijgen ze op 16 juli te maken met extreme wateroverlast. Het stuk vanaf Vorden tot aan Nijmegen is dan een mooie afstand voor een dagetappe. Vanaf Driebergen neem ik de trein naar station Zutphen, waar ik op de fiets richting Vorden ga om de route daar weer op te pakken. Het fietst wel raar met bijna geen bagage, waardoor ik meer meer toerist dan reiziger voel! In Vorden even gestopt voor koffie. Het is een mooi plaatsje en de route gaat hier ook nog eens door het mooie kasteelbos om kasteel Vorden heen. Vandaar gaat het richting Zelheim en fiets je over lange landwegen naar Zeddam. Weer een heel ander landschap dan de afgelopen etappes en ook de hoogtemeters blijken vandaag te verwaarlozen. Naar Zeddam toe herken ik sommige stukken van het ‘Rondje Fietscafé’s’ dat ik onlangs gefietst heb. Ik stop ook even in Zeddam bij fietscafé BercBike, want de koffie was er toen prima. De temperatuur is net te laag om lang buiten te zitten en ik blijf dan ook niet te lang kletsen met de eigenaar, hoe gezellig het ook is. Tussen de landerijen door, over autoluwe weggetjes, kom ik in het in Duitsland liggende Elten. Over goede fietspaden door het bos fiets je Nederland weer in. Eigenlijk merk je alleen aan de teksten op de borden dat je in Duitsland fietst. Terug in Nederland gaat de route over in een rivieren landschap. Ik kom nu ook bordjes van de Maasroute tegen. Via Herwen gaat het de Gelderse Poort in. Kronkelende dijkjes met weidse uitzichten over de uiterwaarden van de Oude Waal. De route maakt een oversteek vanaf het Bijlandsch Kanaal en het Pannerdensch Kanaal, de Waal over met een pontje naar Millingen. In de afdaling vanaf de dijk zie ik de pont net wegvaren, jammer. Maar tot mijn verbazing vaart de schipper weer achteruit terug om mij op te pikken. Wat kom ik toch veel aardige mensen tegen op deze tocht. Na een paar kilometer loopt de route eigenlijk naar Groesbeek, maar ik blijf de Maasroute nog een stukje volgen tot aan station Nijmegen om hier de trein naar Driebergen te nemen. Over de Maasboulevard en door de stad kom ik bij het station aan. Wat was het weer een mooie etappe. Het is pas iets voor half zes, dus eigenlijk mag ik niet nog niet met de fiets in de trein. Ik zie dat er nog volop fietsplaatsen zijn en op goed geluk stap ik in de intercity naar Driebergen. Ook nu weer een vriendelijke conducteur. Hij lacht alleen als hij komt controleren en op zijn horloge kijkt. Drie kwartier later sta ik in Driebergen. Nog 10 km uitwaaien op de fiets naar Langbroek en dan staat er 102 km op de teller. Dit was weer een geweldige dag. Nog 2 etappes te gaan. Nijmegen-Groesbeek-Roermond en Roermond-Pietersberg.

Etappe 5: Nadat het ergste van de wateroverlast in Limburg voorbij is, lijkt het verantwoord om de laatste 2 etappes te fietsen. Deze keer gaat Paul gezellig mee. Nu niet met het tentje, maar 2x een hotel, wat een luxe. We fietsen eerst vanaf Langbroek naar station Driebergen en nemen vandaar de trein naar Nijmegen. De reis gaat gelukkig voorspoedig en om 10.00 uur zitten we aan de koffie in Nijmegen. Onder een waterig zonnetje fietsen we via Groesbeek naar Berg en Dal om de route weer op te pakken. Na kilometers klimmen en dalen, waaronder de Zeven Heuvelenweg, komen we op de Maasroute. Een vlak parcours, dus even rust voor de benen. We volgen een mooi fietspad door de uiterwaarden tot aan Afferden, waar we de Maas oversteken met het veer. Tot Grubbenvorst fietsen we veel bovenop de dijk, dus mooie uitzichten over het rivierlandschap. Grubbenvorst is een levendig stadje aan de Maas. Winkels en terrasjes genoeg. Hier vandaan steken we de Maas weer over met het veer en fietsen richting Venlo. Daar verlaten we de dijk en loopt de route wat oostelijker. Het landschap verandert hier ook en we fietsen nu door bossen en velden. Intussen is het helaas ook flink gaan regenen. De onverharde paden zijn nog nat van de wateroverlast en dat word er nu niet beter op! De eerste plassen proberen we nog te ontwijken, maar al snel zijn ze zo groot dat we er maar dwars doorheen fietsen. Natter dan nat kunnen we toch niet worden! Bij iedere slok uit de bidon zit de modder ook al snel tussen onze kiezen. Maar de route is erg mooi, dus het is ook genieten. We hebben intussen trek in koffie, maar komen niets tegen. We verzoenen ons er maar mee dat we die pas in Roermond krijgen. Dus een hele verrassing wanneer we in een klein dorp een bakkerij vinden met koffie en vlaai. En ook nog eens droog en warm aan een tafeltje binnen. Wanneer je er niet meer op rekent, smaakt het extra lekker. Opgewarmd, beetje gedroogd en met een gevulde maag is daarna het stuk open landschap met een harde wind tegen naar Roermond minder erg. Om halfzes, na 128 km en 400 hoogtemeters, staan we voor ons hotel. Samen met de treinreis een lange dag onderweg. Wat een luxe is het dan dat we geen tent op hoeven te zetten! Het hotel ligt bij het station en was snel te vinden. Prima kamer en er is een apart hok in de parkeergarage waar de fietsen kunnen staan. Die wil je nu niet op de kamer hebben! Dit hok is alleen toegankelijk met de kamersleutelkaart. Goed geregeld. Na de douche en een heerlijk diner liggen we al vroeg in bed. Moe, maar voldaan, kijken terug op een mooie dag, ondanks de regen.

Laatste etappe van het Pieterpad: Na een uitgebreid ontbijtbuffet fietsen we weer naar het punt waar we de route gisteren, even buiten Roermond, hebben verlaten. Vandaag fietsen we in het zonnetje met landweggetjes, mooie landgoederen en bos. Alleen vandaag ook weer weinig koffie met vlaai onderweg. Pas in Sittard, na 40 km, wordt dat meer dan goed gemaakt. We strijken neer op het gezellige terras bij Coffee Mundo en genieten van een uitstekende cappuccino. De cafeïne blijken we hard nodig te hebben, want om de hoek moeten we meteen flink klimmen. We klimmen hier over de Kruisweg van Sittard omhoog. Met zijn 14 staties (14 lijdens taferelen) stijgt deze met stukken van 9 tot 15 %. Stevig, maar wel over een mooie holle weg. Het échte Limburg voor de fietsers. Hierna klimt en daalt het nog lang door over smalle holle weggetjes door het Geleenbeekdal. Met het zonnetje erbij is het volop genieten. Op sommige stukken is ook nog goed te zien hoe hoog het water hier heeft gestaan. Erg indrukwekkend. Na 75 km fietsen we Maastricht binnen via de mooie Servaasbrug. Hierna nog een paar kilometer, dwars door het centrum van Maastricht naar de Pietersberg voor de laatste klim van vandaag. Tevens het eindpunt van het Pieterpad. Een speciaal moment wanneer we bovenaan staan en ook nog eens een punt met veel uitzichten. Dan dalen we af naar onze B&B welke achter de Servaaskerk ligt. Een oud pand dat nu ingericht is als een soort jeugdherberg. We krijgen een nette kamer met eigen douche en toilet en de fietsen kunnen we veilig op een binnenplaatsje zetten. We zitten dicht bij het centrum waar we op een terrasje een biertje drinken op het volbrengen van de tocht. Waarna nog een gezellige avond volgt in het bruisende Maastricht. Het blijft een mooie en gezellige stad.

Laatste fietsdag: De volgende ochtend, na weer een uitgebreid ontbijt, breekt de laatste fietsdag aan. Vandaag geen Pieterpad meer, maar 78 kilometer over de Maasroute, van Maastricht naar Roermond. Nog een dagje genieten van dijkjes, dorpen en natuurlijk de rivier met zijn uiterwaarden. Ook hier waren de sporen van de overstromingen nog zichtbaarder. Veel aangespoelde en zakken vol al opgeruimde rommel. Hier en daar zelfs een koelkast. In Roermond drinken we koffie als afsluiting van deze minivakantie. Hier vandaar nemen we de trein naar Utrecht en fietsen we de laatste 20 km naar Langbroek. We kijken terug op drie leuke fietsdagen.

Geplaatst in Fietsen | Een reactie plaatsen

Een tip van mij: De Gravelroute Oost vanaf Amerongen

Dit naar aanleiding van een verzoek vanuit onze fietsclub DTC.

In het Buitenblad van onze fietsclub DTC stond de vraag ‘Welke route tip jij’. Ik fiets graag gravelroutes en af en toe ook graag routes van andere gravelriders om weer eens nieuwe paden te ontdekken. Maar dan wel van fietsers waarvan ik op aan kan dat er geen illegale stukken inzitten. De boa’s waarschuwen niet meer, maar bekeuren je wanneer je op verboden paden fietst. Zo vind ik de routes van Gijs Bruinsma echt een aanrader. 
Een tip van mij is de onlangs gereden Gravelroute Oost vanuit Amerongen. Op de dag voor mijn 70e verjaardag heb ik mijzelf getrakteerd op deze gravelroute van 57 km en 280 hoogtemeters, welke start vanaf het wielercafé De Proloog. Ik vertrek vanuit huis in Langbroek. De aanloop naar Amerongen, over de Postweg en het Let de Stigterpad, is dan vast een mooie opwarming van 15 km en 100 hoogtemeters. In Amerongen zet ik de route open op mijn Garmin. De eerste km’s zijn nog bekend terrein. Er zit naar Rhenen toe ook een stukje MTB singletrack in. Het is te doen met de gravelbike, maar door het vele gebruik ervan de afgelopen maanden mis je toch wel een beetje vering op de gravelbike. Je kunt er hier ook voor kiezen om op de weg te blijven. Vanuit Rhenen gaat de route langs de Rijn onderlangs de Grebbeberg, ook wel bekend als de Strade Bianche. Zo vlak langs de Rijn fietsend zie je dat het water nog hoog staat. Dit is één van mijn favoriete stukjes. Veel vogels en soms ligt er zelfs een Gallowayrund op je pad. Zij lopen hier vrij rond voor de begrazing. Aan het eind van dit pad gaat het rechtsaf de Grebbedijk op en na een paar honderd meter, heel verrassend voor mij, links er weer af. Deze onverharde weg was mij nooit opgevallen. Het blijkt een doorgaande onverharde weg van een paar kilometer te zijn. Doodstil met mooie vergezichten. Na de oversteek van een drukke doorgaande weg fiets je richting het Binnenveld. Hier gaat het iets vaker over verharde wegen maar deze zijn wel rustig. Ik denk het hier aardig te kennen, maar kom een aantal keren over onverharde wegen waarvan ik zou denken, ik eindig zo op het erf van een boerderij, maar wat dan toch een doorgaande weg blijkt te zijn. Er staat vandaag een pittige wind, maar door het keren en draaien heb ik hem nooit lang tegen. Het stuk van de route welke hier door het natte natuurgebied gaat vind ik erg mooi. Veel plasjes met allerlei vogels. Na het Binnenveld gaat de route weer, via het mooie onverharde klimmetje over de Luitjesweg, richting de Heuvelrug naar de Slaperdijk. Ook hier word ik weer een aantal keren verrast door mooie gravelpaden waarvan ik dacht dat er niet gefietst mag worden. Deze worden verbonden met elkaar door stukjes MTB parkoers. Deze singletracks zijn comfortabeler dan die bij Rhenen. Als kers op de taart volgt er een mooie onverhard pad naar- en langs de Bergweg tot de col van de Amerongseberg. De laatste kilometer is dalend en eindigt weer bij De Proloog. Nog even nagenieten met een Coffee to Go voor ik de laatste km’s weer richting huis fiets. Met 90 km en 500 hoogtemeters op de klok ben ik weer thuis. Het was een geweldige oudejaarsrit. 
Wil je deze route of één van de andere routes fietsen, kijk dan op de website van De Proloog https://deproloog.cc. Vanaf deze site zijn de routes ook te downloaden.
Let op: voor de MTB stukken in deze route is wel een vignet nodig. Dit vignet kun je bij de start in de Proloog voor 7,50 euro aanschaffen.
Veel gravelplezier en op naar de Koppelkoers van DTC volgende week.

Het staartje links is de route van huis naar De Proloog v.v.
Geplaatst in Hardloop blogs | Een reactie plaatsen

Een bijzondere winter in Coronatijd.

Februari 2021. De coronapandemie is nog steeds niet over. Inmiddels hebben we zelfs een avondklok. Niet echt iets om vrolijk van te worden. Tot nu toe laat het weer en de regering het gelukkig wel toe om naar buiten te gaan. Dus de fiets te pakken, de gravelbike, en even je hoofd leeg te fietsen. En bij een Coffee To Go onderweg ontmoet je vaak bekende en kun je gezellig bijkletsen, op gepaste afstand.
Tot het 1e weekend van februari. Dan ineens slaat het weer om en meldt Koning Winter zich met flinke vorst en sneeuw. Dinsdag de 11e februari ligt er al een flink pak sneeuw. Ergens op zolder moeten de langlaufers liggen. Zo’n kans laat je niet liggen. De hele middag genoten van de witte wereld in de Kaapse bossen. En woensdag konden de schaatsen uit het vet om onze 1e schaatsrondjes op de Leersumse plas te maken. Geen top ijsvloer door de sneeuwval, maar het gaat om het gevoel. Beetje wind en een beetje zon, hier wordt je echt blij van, even nergens anders aan denken. Ook hier kom je weer veel bekende tegen, waaronder DTC’r Bernhard Molenaar en Corrie. Je ziet nu ook veel kinderen op het ijs die dit nog niet meegemaakt hebben. Geweldig om te zien. Wie weet hoelang ze hier weer op moeten wachten! Overal verschijnen er sneeuw en ijsfoto’s op de social media. De schaatskoorts slaat toe. Jammer dat de ijsclubs geen tochten mogen organiseren, dat had vast veel parkeerchaos voorkomen en het schaatsen op onveilige stukken. Maar de pret is er niet minder om. Vrijdag een 2dorpentochtje gereden, want zelfs de Cothergrift is dichtgevroren. Vanaf Langbroek naar Cothen en weer terug. Geen lang stuk, maar wel bijzonder dat het kan. Alles zit er in, stukken slecht en mooi ijs, 2 brugjes en zelfs een stukje klunen om het kleine stuwtje heen. Zondag lijkt de laatste schaatsdag te worden en trekt iedereen er nog even massaal op uit. Op de uiterwaarden en in het plassengebied. Overal schaatsplezier. Helaas, in de middag komt het alweer boven nul en in de nacht naar maandag regent en ijzelt het. Jammer, maar bijna iedereen heeft er toch van kunnen genieten en de batterij weer op kunnen laden. Nu maar hopen dat er in het voorjaar weer fietstochten georganiseerd mogen worden. Komt vast weer goed.

BeantwoordenDoorsturen
Geplaatst in Hardloop blogs | Een reactie plaatsen

Leven in tijden van Corona.

Tijdens de al een paar weken durende Coronacrisis kwam ik op één van mijn wandelingen Jaap Stumphius tegen, ook aan de wandel. Op gepaste afstand hebben we even staan praten. Zo kwam ook DTC ter sprake en het Buitenblad. Club-evenementen, zoals toertochten, trainingen en ledenvergaderingen zijn voorlopig niet aan de orde, dus daarover valt niet veel te schrijven. Maar het zou toch wel leuk zijn om een gevuld Buitenblad te laten verschijnen. Tenslotte hoor- en zie je dat er in deze bijzondere tijd toch nog heel wat afgefietst wordt door de leden, zowel binnen als buiten. Daar zou je dus iets over kunnen schrijven! Kun jij niet iets schrijven is dan ook de vraag van Jaap. Oeps, daar vraag je me wat. Ik maak weinig mee op dit moment, denk ik! Maar is dat wel zo! Het is tenslotte wel een spannende tijd en één van improviseren. Zelfs voor mensen zoals wij (niet meer werkend) valt er ineens veel weg. Een bijna lege agenda, wie had dat begin maart kunnen bedenken! In die eerste week, waarin er veel op slot ging, voelde het wat stuurloos. Het was echt even zoeken naar een ander ritme in deze nieuwe manier van leven, met zijn anderhalve meter afstand houden van elkaar. Ook veel onrust van wat er allemaal aan informatie op je afkwam. Na een week hadden we gelukkig een redelijk vast dagelijks ritme gevonden, wat weer wat rust gaf. Gezond blijven is nu natuurlijk de grootste uitdaging en daarbij voelt blijven sporten dan ook belangrijk voor ons.  Maar kan dit nog wel op onze manier! Gelukkig, we mogen in Nederland nog naar buiten, ook om te sporten, mits in je eigen omgeving en op gepaste afstand van andere. Hoe bevoorrecht zijn we vergeleken met het buitenland. Je zult als prof wielrenner nu maar in Spanje zitten en verplicht binnen moeten blijven. Dat we dan ook nog ééns in zo’n mooi gebied wonen voelt nu extra rijk plus. Het mooie voorjaarsweer nodigt natuurlijk ook uit om iedere dag even naar buiten te gaan. Meestal om een stukje hard te lopen, te wandelen of te fietsen. Voor het fietsen heb ik ook nog eens de keuze tussen de MTB en de racefiets. Staat er véél wind dan kies ik voor een solo ritje op de MTB, heerlijk beschut door de bossen. Dat alles nu ook nog eens groeit en bloeit geeft de ritjes iets extra’s. Staat er minder dan windkracht 5 dan pak ik de racefiets, meestal samen met Paul mijn partner. De keus valt dan, op door de weekse dagen, meestal op een route die over de Utrechtse Heuvelrug gaat met zijn mooie klimmetjes. En willen we in het weekend fietsen, dan is de dijk aan de Betuwse kant een mooie optie. Veel rustiger qua verkeer en zeker zo mooi. We zorgen dan wel dat we klein contant geld bij ons hebben voor het geval we met de pont over willen steken! Pinnen kan bijna nooit en gepast betalen is wel zo veilig voor de veerman en voor ons zelf. Wat we nu wel missen zijn onze vaste koffiestops, zoals De Proloog in Amerongen. De meeste zijn gesloten. Het is dan ook een welkome verrassing wanneer we onderweg een bakker tegenkomen die afhaal koffie met broodjes of iets lekkers verkoopt. Er zijn dan wel geen terrasjes, maar op een stoeprandje in het zonnetje smaakt het ook prima. Voor boodschapjes die we op de fiets kunnen doen is het ook een uitdaging om er een leuke fietsroute aan vast te knopen. Je gaat de Garmin mogen daardoor steeds meer gebruiken. Zo zijn we met een zelf gemaakte groene route naar Hilversum gefietst. Tante werd 98, maar op visite gaan kon helaas niet. Dan wordt een mooie fietsroute, met een rugzak vol lekkers om af te geven, dus een fietsritje met een missie. Hoe creatief je kunt zijn blijkt nu wel. En wanneer je na een mooie fietstocht weer thuis komt heb je een paar uur niet gepiekerd, maar genoten van de natuur. En besef je des te meer dat we nu zuinig moeten zijn op de vrijheid die we nog hebben.
Beste clubgenoten, geniet van je fietsritten de komende tijd. En hopelijk zien we elkaar dit jaar nog bij een tocht van DTC of anderszins in clubverband. En, pak ook eens de pen om een stukje voor ons Buitenblad te schrijven.

Geplaatst in Fietsen | Een reactie plaatsen

Strade Bianche Achterhoek 2019

Stuurbordje is nu nog leesbaar 😊.

Sinds gistermiddag regent het, maar nu op zondagmorgen 29 september lijkt het droog te worden. Samen met mijn fiets- en triatlonmaatje Astrid sta ik ingeschreven voor deze gravelride. En inschrijven is meedoen zeggen we altijd!! Het is óók nog eens een nieuwe uitdaging voor ons. Om halfacht staat Astrid voor de deur. Here we go 🤔 Het evenement is in Lochem vanuit het openluchttheater, een hele bijzondere, knusse locatie. Tegen negenen parkeren we in een drijfnat weiland en intussen is het ook weer gaan regenen. Het wegfietsen naar de start is dus meteen al een uitdaging. In het openluchttheater staat een grote tent voor het ophalen van de nummerbordjes. We kunnen nog éven droog staan. Na de stuurbordjes afgehaald te hebben voor de 65 km eerst maar beginnen met koffie. We zien een tafel vol lekkers en koffie en schuiven aan. We krijgen een beker koffie en een heerlijk stuk kaneelcake van de plaatselijke bakker. Gratis voor niets!! Ja, want we blijken in de VIP-tent te staan 😊 Goed begin dus! Halftien fietsen we, in regenjack, lange fietsbroek en overschoenen, weg. Meteen al een mooi klimmetje door het bos over een redelijk droog pad. De route is gelukkig goed gepijld, dus geen getuur door een natte bril op een Garmin (die we niet hebben 🤣). Maar na het stukje bos komt het echte werk. Veel stroken met dikke blubber en stroeve zandpaden. Ik lees net op de blog van een deelnemer dat het wel mee viel. Ja, als je bij de 1e startgroep zit voor de lange afstand, maar niet als er al een paar honderd fietsers over- en doorheen gegaan zijn 😉. Gelukkig krijgen we ook stukjes asfalt en smalle onverharde fietspaadjes. Hier kunnen de benen even op adem komen en kunnen wij wat drinken. Intussen knarst het al lekker tussen onze kiezen en de ketting klinkt ook niet zo soepel meer. Op de open stukken merken we dat er een harde wind staat en zwiept de regen in je gezicht. Na 30 km zijn de benen al aardig moe en kijken we vol verlangen uit naar de verzorgingspost. Deze blijkt pas op 37 km te komen. Voordeel is dat we erna niet zoveel km’s meer voor(tussen) de kiezen krijgen. Wanneer we stoppen zijn de vermoeide benen meteen even vergeten. Wat een geweldige sfeer. Een groot zangkoor staat uitbundig te zingen. Eten en drinken is er in overvloed en je kunt zoveel nemen als je wilt. Wat een verzorging, echt top. De stemming zit er hier goed in en eigenlijk willen we hier niet meer weg. We zijn wel doornat, maar gelukkig nog niet koud, dus blijven we toch maar niet te lang hangen. Helemaal weer ‘bijna’ nieuw beginnen we aan de laatste 25 km. Nog wel bikkelen, maar met gelukkig iets kortere modderstroken. Die tikken nu in de laatste helft aardig aan. We zijn wel blij dat we op de MTB zijn, want met een gravelbike door de modder sturen lijkt ons toch wel een stuurmanskunst op zich. Ondanks de regen en het daardoor zware parcours, genieten we volop van de omgeving. Een heel ander landschap dan we gewend zijn. Licht glooiend, met kleine dorpjes. En soms waan je je zelfs in niemandsland. Wat een ruimte is er hier nog. In één van de laatste km’s krijgen we nog even een lange klim, die aanvoelt als de Amerongseberg 💪Bovenaan staat een schitterend huis waar je zo naar binnen lijkt te fietsen, maar waar we net voorlangs afbuigen voor de afdaling. Wat een uitzicht zullen de bewoners hiervan hebben. Dan een lange afdaling, waar we bijna alsnog in de modder lijken te belanden door het bijna wegglijden in de super gladde korte bochten! Niet dat het nog wat uitmaakt, want vies zijn we toch al. Maar meer omdat we tot nu toe op de fiets konden blijven zitten, ondanks de glibberpartijen (egootje)! Na een laatste strookje asfalt rijden we het openluchttheater weer in. Wat zien we er stoer uit en wat zijn onze benen moe. Het was wel een heftige vuurdoop voor ons, maar wat hebben we er van genoten. Ook bij de finish is het weer een groot feest en genieten we van een welverdiende hamburger en een alcoholvrij biertje, mét alweer gezellige muziek. Allemaal in de relaxte en gemoedelijke sfeer van de Achterhoek. Deze tocht is echt een aanrader. https://www.stradebiancheachterhoek.com/https://www.stradebiancheachterhoek.com/

Na afloop.

Geplaatst in Fietsen | 2 reacties

VrouwenTriatlon Beusichem 2019

Na de Kermistriatlon sta ik een week later samen met Astrid aan de start van de VrouwenTriatlon. Het weer is prima, zelfs een beetje warm al. De wisselpunten zijn op één plaats, dat is lekker overzichtelijk. Met kriebels in mijn buik begin ik aan het zwemonderdeel. Het is een stuk drukker in het water dan vorige week, waardoor veel deelnemers beginnen met schoolslag. Dat levert hier en een daar een schop en later een blauwe plek op. Maar na honderd meter is er ruimte. Ik zit al snel achteraan en kom dan ook als één van de laatste het strandje weer op. Pfff, dat hebben we gehad. Astrid zit intussen allang op de fiets. Zwemt een stukje sneller. De fietswissel gaat weer soepel. 20 km te gaan. De eerste km is het uitkijken voor de paaltjes en een scherpe bocht naar rechts. Maar dan volgen er 4 overzichtelijke rondes. Door de wind kom ik maar net op 28 gemiddeld, maar trap wel lekker rond. Wanneer we afslaan voor de wissel staat er weer een betonnen paaltje midden op het pad. Er wordt goed voor gewaarschuwd, maar de dame voor mij gaat er vol op. Gelukkig zie ik haar later wel finishen na het lopen. Het loopparcours zijn 4 rondjes om De Meent met een aardig klimmetje erin. In het 4e rondje voel je dat wel. Gelukkig staat er een drinkpost bij het ingaan van de volgende ronde, want het is behoorlijk warm geworden en je loopt ook nog eens beschut door de struiken. Na 5 km, in niet zo’n toptijd door het zwemmen, heb ik geen spijt als ik finish. Astrid is al ruim voor mij gefinisht. Zij heeft het goed gedaan voor een 1e keer.
Het blijft een leuke sport. En ook hier was de organisatie weer dik in orde. Nu toch maar het zwemmen weer op mijn trainingsprogramma zetten!!!!

Geplaatst in Hardloop blogs | Een reactie plaatsen

Toch weer een triatlonjaar!!

Maart 2019. Een hele winter niet gezwommen, dus ook niet ingeschreven voor een triatlon. Astrid, van Vélo Heuvelrug (fietsclub), gaat voor het eerst aan een 1/8 triatlon deelnemen, de Vrouwentriatlon in Beusichem op 23 juni 2019. Ga je ook mee vraagt ze! Wel dichtbij huis! Het gaat dan toch een beetje kriebelen.
Eerst maar weer eens gaan zwemmen. Dat gaat iets minder voorspoedig door een handblessure. Ik zie in een FB bericht dat er 16 juni een Kermistriatlon is in Beusichem. Dat is wel een mooie test. Beide evenementen worden op De Meent gehouden, dus meteen een parcoursverkenning, vooral wat betreft het zwemmen. Ingeschreven en er lekker op het fietsje er heen, 12 km en een pontje van huis. Het weer is prima, zelfs warm tijdens het lopen. Het sfeertje is meteen al leuk. Echt die van een kleinschalig evenement. De wisselpunten zijn op verschillende plaatsen, dus even goed organiseren wat waar neergelegd moet worden. Het 1e onderdeel zwemmen is 230 meter, maar voor mij het zwaarste onderdeel en ik ben blij als we het strandje weer oplopen. De wissel naar het fietsen gaat soepel en het fietsen zelf ook. 3 rondes met een totaal van 13,3 km. De wissel naar het lopen is bij het Dorpshuis en hier ligt gelukkig precies wat ik nodig heb voor het lopen van de 3,3 km. Het is wel wat warmer geworden, maar na 1 km staat er bovenaan de dijk al een drinkpost, waar ik dankbaar gebruik van maak. Met 1 ronde is het een leuk loopparcours. Overal staat er enthousiast publiek langs de kant. Echt een gezellig evenement. De finish is op de kermis, die inmiddels in volle gang is. Zo’n finish maak je toch niet vaak mee 🙂 Na een drankje en na-kletsen kan ik de fiets weer ophalen bij het Dorpshuis en zijn daar inmiddels ook de zwemspullen netjes op nummer neergelegd.
De organisatie was echt geweldig. Alles klopte en verliep soepel. Heel relaxt, maar top voor elkaar. Pluim voor de vrijwilligers. Volgend jaar weer!!!!! Kermistriatlon

Geplaatst in Hardloop blogs | Een reactie plaatsen

Gezellige feestdagen en een gezond en sportief 2019

Geplaatst in Divers | Een reactie plaatsen